Kleurrijk Bogotá zonder checklist

Laatst bewerkt op 2 oktober 2026

Na jaarlijkse border runs vanuit Costa Rica naar Nicaragua of Panama staat deze keer Colombia op de planning. Colombia is een land dat groot genoeg is om niet in één keer te willen begrijpen, dus besluit ik het rustig aan te pakken en regio per regio te ontdekken.

Bogotá tussen kleur en contrast

Mijn eerste bezoek aan Colombia is een verblijf van een week in Bogota en een uitstap naar een bijzonder natuurfenomeen. Maar eerst even die urban jungle overleven. Nu ben ik niet bepaald het type reiziger dat bij aankomst een lijst met de tien belangrijkste bezienswaardigheden bovenhaalt om die vervolgens zo efficiënt mogelijk af te vinken. Natuurlijk doe ik toeristische dingen, maar ik wil vooral voelen hoe een plek in elkaar zit. En Bogotá blijkt daar een bijzonder interessante stad voor te zijn.

Het is een stad van contrasten, waar een turbulent verleden voortdurend naast een heel zichtbaar verlangen naar verandering staat. Ik heb afgeteld naar dit bezoek al is een week in Bogota alvast een uitdaging voor iemand die in een rustig jungledorpje in Costa Rica woont. Het is namelijk wennen aan de hoogte, de koelte en het feit dat Bogotá gigantisch en druk is.

La Candelaria, Chorro en Coca

Ik logeer in Lucitania, een gezellig en comfortabel boutiquehotel In Quinta Camacho, een wijk waar je de drukte ontvlucht en een groot aanbod aan leuke restaurantjes hebt. Van daaruit neem ik telkens een Uber om andere delen van de stad te bezoeken.

Voor een eerste kennismaking sluit ik aan bij een free walking tour in de historische stad met Lorenzo, een bijzonder gepassioneerde antropoloog als gids.

La Candelaria is kleurrijk, levendig en soms een tikje chaotisch al valt dat in september reuzegoed mee. Koloniale gevels pronken naast muren vol street art, kleine cafés naast musea en achter bijna iedere hoek lijkt wel iets te gebeuren.

Tot mijn grote vreugde blijkt Bogotá ook nog eens een verrassend goed aanbod aan vegan restaurants te hebben. Mijn maag is alvast fan van Colombia! De rest van mijn systeem moet wel even wennen aan de hoogte. Bogotá ligt op ongeveer 2.600 meter boven zeeniveau en dat voel je. Er zit minder zuurstof in de lucht en veel wandelen lijkt op mijn eerste dag plots een stuk ambitieuzer dan gedacht. Ik ben sneller buiten adem en heb hoofdpijn.

In Mercado de la Concordia raadt Lorenzo me aan om een cocathee te drinken, een traditioneel middel dat in de Andes al lang wordt gebruikt tegen de ongemakken van de hoogte. Cocabladeren zijn in hun natuurlijke vorm iets heel anders dan cocaïne en worden hier gewoon als thee verkocht of gekauwd. Of het écht helpt tegen hoogteziekte weet ik niet, maar een warme kop thee en even rustig zitten kan op dit moment sowieso geen kwaad.

Met mijn cocathee achter de kiezen wandelen we verder door La Candelaria tot aan Chorro de Quevedo, een klein pleintje met een oude muur en een fonteintje. Het is een belangrijke plek in de ontstaansgeschiedenis van Bogotá. Volgens de traditionele versie zou Gonzalo Jiménez de Quesada hier in 1538 de Spaanse nederzetting hebben gesticht. Vandaag is het vooral een gezellig en levendig pleintje. Van hieruit groeide uiteindelijk die gigantische stad waar ik nu al hijgend doorheen loop.

We pauzeren in een art café en eindigen de rondleiding op het Plaza de Bolivar.

Na de rondleiding zak ik af naar organic vegan restaurant Nativa voor een hapje en een traditionele cacao drink.

Tijdens mijn wandelingen geniet ik met volle teugen van de vele kleurrijke beschilderde gevels. Intussen duikt de geschiedenis van de stad op als iets wat nog overal zichtbaar aanwezig is. Dat wordt de rode draad van mijn dagen hier.

Met de kabelbaan naar Ciudad Bolívar

Een van de uitstappen waar ik het meest naar uitkijk, is een kleinschalige tour naar Ciudad Bolívar en El Paraíso en de informele wijken die tegen de heuvels zijn gegroeid.

Met de kabelbaan zweven we steeds hoger boven de stad en pas dan dringt de omvang van Bogotá echt tot me door. Huizen lijken eindeloos tegen de bergen omhoog te kruipen en verdwijnen in de verte in een grijze waas. De stad is gigantisch.

De meeste inwoners van Bogotá komen hier nooit en zijn verbaasd wanneer ze horen dat toeristen dat wel doen. Ik begrijp ergens waarom. Dit is alvast niet het Bogotá van de klassieke ansichtkaarten. En net daarom wilde ik het zien.

Onze eerste halte is net onder Paraiso. Het is bewolkt en winderig als we de steile straat omlaag naar een uitzichtspunt wandelen. We gaan niet alleen op pad. Naast onze gids gaat ook iemand uit de lokale gemeenschap mee. Een voormalige gemeenschapsleider die de wijk en haar geschiedenis door en door kent begeleidt ons als security.

De route gaat verder langs eenvoudige huisjes, smalle straten en muren die steeds opnieuw als canvas worden gebruikt. Kunst is hier veel meer dan decoratie. Murals vertellen verhalen over de buurt, haar bewoners, haar problemen en vooral over hoe de gemeenschap zelf gezien wil worden. Het voelt niet alsof iemand hier een wijk heeft opgepoetst voor toeristen. Eerder alsof bewoners proberen het verhaal over hun buurt zelf opnieuw in handen te nemen.

Onze gids vraagt Doña Mariela, een pittige oudere dame die in haar eentje een stadstuin onderhoudt, of we even in haar tuin mogen kijken. Ze vertelt vol passie over haar planten en het project waar ze grotendeels alleen voor staat. Ze is duidelijk nog lang niet klaar. Enthousiast wijst ze de plekken aan waar ze samen met vrijwilligers wil puin en afval wilt verwijderen, om plaatst te maken voor bomen en planten. Waar anderen een braakliggend stukje grond zien, ziet Doña Mariela al haar volgende groene project.

Onze gids stopt een kleine colectivo om ons verder door de wijk te verplaatsen. Onderweg maakt hij een foto van ons. “Perfect ransom picture” merkt iemand al lachend op. All jokes aside: ik voel me hier geen moment ongemakkelijk. Al raadt men het af om hier als buitenstaander in je eentje rond te dolen.

Aan de mirador blaast de wind me letterlijk én figuurlijk bijna van mijn sokken. Het uitzicht over de eindeloze stad is immens en pas van hieruit besef ik nog maar eens hoe gigantisch Bogotá eigenlijk is. De rondleiding eindigt in de boulevard met murals waar je het contrast ziet met heden en verleden. Dit stukje kan je wel perfect alleen bezoeken aangezien het pal naast de eindhalte van de kabelbaan ligt. Al is een rondleiding met gids echt wel meer dan de moeite waard.

Voor we het goed en wel beseffen, zit de tour er alweer op. Een echte lunch zat er helaas niet in. Voor de drie andere toeristen werd het een quesadilla aan een straatkraampje. Voor mij een avocado en twee banaantjes: niet bepaald een culinaire hoogvlieger. Nu ja, ik ben hier niet gekomen om mijn maag te verwennen. Daar krijg ik straks in een ander deel van Bogotá gelukkig nog kansen genoeg voor.

Fragmentos: resiliencia

Bogota heeft een behoorlijk aantal indrukwekkende musea. Waar de meeste toeristen vooral Museo del Oro op hun lijstje zetten, besloot ik andere musea te bezoeken.

Na het Museo Nacional en Museo Botero sprong Fragmentos er voor mij uit, niet zozeer in grandeur, wel in symboliek.

De vloer alleen al vertelt in Fragmentos een indrukwekkend verhaal. De metalen platen zijn gemaakt van omgesmolten wapens die de voormalige guerrilla FARC-EP inleverde na het vredesakkoord. Vrouwen die tijdens het gewapende conflict slachtoffer werden van seksueel geweld, hielpen het metaal vorm te geven. Samen hamerden ze op de platen. Er werd gehuild, maar ook gelachen. Hun pijn en strijd kregen zo letterlijk een plaats in het kunstwerk.

Wanneer je door Fragmentos wandelt, loop je dus over een symbool van geweld dat een compleet nieuwe betekenis heeft gekregen. En toch verlaat ik deze plek vreemd genoeg niet met een zwaar of hopeloos gevoel. Het woord dat bij mij blijft hangen is resiliencia: veerkracht.

Het verleden wordt niet weggepoetst. Integendeel, het ligt hier letterlijk onder je voeten. Tegelijk laat Fragmentos zien dat je kunt herinneren zonder alleen in dat verleden te blijven hangen. Iets wat ooit voor geweld stond, is veranderd in een plek voor kunst, gesprekken en nieuwe verhalen. Dat raakt me.

Het museum ligt midden in het historische regeringscentrum, bij onder andere Casa de Nariño, de officiële presidentiële residentie en werkplek, en andere belangrijke overheidsgebouwen. Dat verklaart de opvallende beveiliging in de buurt.

Na Fragmentos kijk ik ook anders naar de enorme hoeveelheid graffiti en street art in Bogotá. Op het eerste gezicht is het vooral kleurrijk en fotogeniek, maar ook hier zit een verhaal achter dat minder vrolijk begint.

Waarom Bogotá zoveel street art heeft

Een belangrijk kantelpunt was de dood van Diego Felipe Becerra, een zestienjarige graffitikunstenaar die in 2011 door een politieagent werd doodgeschoten terwijl hij graffiti aan het maken was. In het onderzoek werd later ook vastgesteld dat bewijsmateriaal was verborgen en vernietigd. In 2023 bood de Colombiaanse staat publiek excuses aan voor zijn dood. In de jaren na zijn dood kreeg stedelijke kunst in Bogotá een duidelijker institutioneel kader. De stad nam in 2013 regelgeving aan die een artistieke en verantwoordelijke graffitipraktijk moest bevorderen. Dat betekent natuurlijk niet dat iedere muur plots vrij beschilderd mag worden, maar het helpt wel verklaren waarom street art hier zo zichtbaar deel is gaan uitmaken van de stad.

De murals zijn getuigenissen van politiek en sociale ongelijkheid, maar ook over identiteit, natuur, inheemse culturen, vrouwen, dieren, humor en gewone mensen uit de buurt.

Bogota zonder checklist

Na een paar dagen door de stad te kuieren, musea en andere bezienswaardigheden te hebben gezien realiseer ik me dat ik een aantal van de klassieke Bogotá-must-sees zoals Monserrate en ook de bekende zoutkathedraal buiten de stad liefst aan me voorbij laat gaan. Ik heb niet zoveel behoefte om ergens naartoe te gaan enkel waar vele andere toeristen samenkomen, enkel en alleen om het gezien te hebben. Mijn overprikkeld zenuwstelsel en hoofd dat nog steeds met de hoogte worstelt stellen trouwens hun veto. Ook mijn fibrolijf vindt de koele temperaturen en vlotjes 20.000 stappen per dag even goed geweest.

Mijn Bogotá bestaat intussen uit andere beelden: Doña Mariela in haar tuin, de eindeloze huizen onder de kabelbaan, het metaal onder mijn voeten in Fragmentos en muren die een geschiedenis vertellen waar ik voor mijn komst nauwelijks iets vanaf wist. Dat is voor mij meer dan genoeg.

Na 5 dagen in de urban jungle van Bogota, hunkert mijn hele lichaam en ziel naar warmte, natuur en stilte. Ik neem het vliegtuigje naar La Macarena waar alvast het weer iets stabieler is dan in Bogota want dat is toch wel een uitdaging voor iemand die een constante tropische hitte gewoon is. Behalve de koelere temperaturen, heeft het weer in Bogotaeen een eigen persoonlijkheid.

Vier seizoenen in één wandeling

Dankzij de nuttige en uitgebreide informatie op de website van collega-blogger Sabine, die al jaren in Colombia woont waarvan het grootste deel in Bogotá, ben ik voorbereid op het lokale weer. Het sleutelwoord: wisselvallig. Laagjes dragen dus, en altijd een regenjas en paraplu bij de hand. Geen overbodig advies, zo blijkt.

Wanneer de zon schijnt, doet ze dat op deze hoogte meteen met volle overtuiging. Sjaal uit, jas uit, hoodie uit en voor ik het weet loop ik in T-shirt rond en heb ik het nog warm. Heerlijk. Vijf minuten later schuift er een wolk voor de zon. Hup, hoodie weer aan. Nog wat later begint het fris te worden. Sjaal erbij. Dan vallen de eerste druppels. Regenjas aan, pet op en paraplu in de aanslag. Tegen de tijd dat ik volledig waterdicht ben ingepakt, stopt het met regenen en komt de zon weer tevoorschijn. Regenjas uit. Sjaal uit. Hoodie uit. En we beginnen opnieuw. Het is werkelijk niet normaal hoe vaak ik deze verkleedact tijdens één wandeling uitvoer. Tegen het einde van mijn verblijf kan ik mezelf al wandelend aan- en uitkleden zonder zelfs maar te vertragen.

Bogotá is misschien geen stad met vier seizoenen in één dag. Eerder vier seizoenen per uur.

Usaquén, een ander Bogotá

Na mijn herademing in de warme natuur van La Macarena en het bewonderen van de prachtige Caño Cristales keer ik terug naar Bogotá voor een verblijf in het uiterste noorden van de stad.

Usaquén was ooit een afzonderlijk dorp, maar werd intussen helemaal opgeslokt door de uitdijende metropool. Toch voelt het oude centrum nog altijd verrassend dorps aan en is de sfeer hier compleet anders dan in La Candelaria. Je wandelt er rustig door residentiële straatjes met bungalows en Toscaanse dakpannen. Kleine restaurants, koffiebars en winkeltjes duiken tussen de huizen op en alles voelt hier een stuk gemoedelijker. Na de intensiteit van mijn eerste dagen Bogotá vind ik het eigenlijk wel fijn om de stad ook eens van deze kant te leren kennen.

Zelf logeer ik op een tiental minuutjes wandelen van het historische centrum, in een loft in het modernere deel van Usaquén. Bij aankomst blijkt de lift net onderhoud te krijgen. Mijn loft bevindt zich op verdieping 9. Top. Alsof negen verdiepingen met bagage nog niet genoeg zijn, besluit ook de wifi er even de brui aan te geven. Soms moet je een mens vooral niet te comfortabel laten worden.

Het gevaarlijkste stukje Bogotá

Een verblijf in Usaquén vraagt natuurlijk om een bezoek aan de kleurrijke markt. En daar blijkt al snel dat ik misschien wel in het gevaarlijkste stukje van heel Bogotá ben beland. Niet vanwege zakkenrollers of andere onguurheden, maar vanwege de beperking in mijn bagage. Ik reisde hierheen enkel met handbagage. En dan kom ik terecht op een plek vol kraampjes met handgemaakte spullen waar ik zo graag wat van mee naar huis zou willen nemen. Alleen zit mijn kleine rugzak nu al zo goed als vol en wacht er na Bogotá nog een vlucht terug naar Costa Rica.

Die ambachtsmarkt en talrijke leuke winkeltjes in dit deel van de stad worden dus een oefening in mega self control. Ik kijk, ik twijfel, ik leg terug en ik loop verder.

In het weekend hangt er rond het parkje van Usaquén een heerlijk gemoedelijke sfeer. Tussen het kuieren langs de kraampjes van de markt door nestelen mensen zich op de bankjes of gewoon in het gras. Niemand lijkt ergens haast mee te hebben en ook ik besluit dat er vandaag weinig redenen zijn om dat goede voorbeeld niet te volgen.

Met een Colombiaanse koffie in de hand zoek ik een plekje en krijg er zowaar gratis entertainment bij. Een koppel demonstreert verschillende klassieke Latijns-Amerikaanse dansstijlen en trekt al snel een klein publiek. Mensen blijven even staan, kijken, praten en wandelen daarna weer verder. Het zonnetje is ook van de partij en voor één keer hoef ik niet om de vijf minuten mijn Bogotá-laagjesact uit te voeren. Ik blijf dus lekker zitten met mijn koffie en geniet van een bijzonder relaxte zondag.

Dit is een kant van Bogotá die me wel bevalt. Intussen probeer ik nog steeds om mezelf in de hand te houden en niets te kopen. Maar die Colombiaanse koffie… Tja. Het lukte me echt niet om daar aan te weerstaan en koopt drie zakken Colombiaanse specialiteitskoffie. Hoe ik die in mijn bagage zal krijgen, is een probleem voor de Els van morgen.

Ik ben intussen niet alleen fan van de Colombiaanse koffie maar ook van wat de stad te bieden heeft op culinair gebied.

Vegan feest in Bogotá

Na Costa Rica is Bogotá op culinair vlak een kleine cultuurschok. Niet omdat ik in Costa Rica slecht eet, verre van, maar wie volledig plantaardig wil eten, heeft er buiten de toeristische kustplaatsen zo goed als geen keuze op de casado vegano na. In Bogotá struikel ik plots over ruim 50 vegan restaurants.

In Chapinero Alto was mijn eerste stop Herbívoro in Calle 71, amper 5 minuutjes wandelen van het leuke Lucitiana hotel waar ze elke ochtend trouwens een uitgebreid vegan ontbijt maakten. Herbivoro is een grote open zaak met hoge plafonds waar ik arroz criollo met seitan probeer. Het is lekker, maar niet meteen een gerecht waarvoor ik een vliegtuig terug naar Bogotá zou nemen. De koekjes en snacks die ik er voor ’s avonds insla, maken echter veel goed.

In La Candelaria wordt het interessanter. Via een Facebookgroep leer ik een Colombiaanse vegan kennen die me uitnodigt bij Bottega Matti, een vrij nieuwe zaak aan Carrera 4. Gezellig is het er nog niet echt. De schelle luide muziek doet mijn oren alvast geen deugd, maar mijn driekleurige pasta is overheerlijk. Uiteindelijk kom ik tenslotte om te eten, niet om de playlist te beoordelen.

Nativa Organica scoort dan weer op beide vlakken. Het heeft een prachtige mural aan de buitenkant, een fijne sfeer binnen, heerlijk eten én een klein winkeltje met biologische en vegan producten. Hier blijf ik met plezier wat langer hangen en kom ik drie keer terug.

Vegetarian Origen is een piepklein huiskamerrestaurantje dat wat verstopt ligt op wandelafstand van Fragmentos. Geen hip gedoe, maar gewoon een dagmenu met soep en een smakelijk hoofdgerecht. De tofu a la plancha gaat er na al dat wandelen bijzonder vlot in.

En zelfs wanneer ik tijdens mijn laatste dagen helemaal naar Usaquén verhuis, hoef ik mijn vegan zoektocht niet op te geven. Vlak bij de ambachtsmarkt ontdek ik Vegan Bambu, een supergezellige plek waar het eten gelukkig even goed meevalt als de sfeer.

Bogotá blijkt dus niet alleen een stad van street art, geschiedenis en contrasten. Voor mij is het ook een paar dagen lang echt een culinair vegan paradijsje. En daar geniet ik met volle teugen van, want eenmaal terug in Costa Rica wordt de keuze helaas weer een pak kleiner.

Stilte in de stad

Tijdens mijn laatste 2 dagen in Bogotá had ik nog makkelijk enkele toeristische bezienswaardigheden van mijn lijstje kunnen afvinken.  Ik besluit vooral na te genieten. Mijn eerste dagen in de stad zaten vol verhalen, indrukken, wandelingen en ontmoetingen. Daarna kwam La Macarena met zijn warmte, natuur en trage ritme. Ik wil dat gevoel nog even vasthouden in plaats van mezelf opnieuw door een lijstje must-sees te jagen dus zoek ik de stilte op.

Die stilte vind ik in een stadskerkhof dat er heel anders uitziet dan de begraafplaatsen die ik van thuis ken. Geen rijen grafstenen in de grond, maar hoge witte muren vol bóvedas: grafnissen waarin de kisten boven en naast elkaar worden bijgezet en de opening wordt afgesloten met een grafplaat. Bloemen en persoonlijke boodschappen brengen kleur tussen al dat wit en zelfs hier duiken kleine kunstwerkjes op.

Ondanks de vele graven voelt het er helemaal niet beklemmend. Integendeel, het is een onverwacht serene en kleurrijke plek, verscholen midden in die gigantische miljoenenstad. De stilte doet echt goed.

Tijd voor wat soul food in een kleine art gallery waar ik een schilder workshop heb geboekt want het kriebelt om toch iets anders te doen dan wandelen en indrukken te verzamelen. Laat ik gewoon mijn eigen souvenir aan Bogota maken. Valentina van La Forja voorziet alle materialen en geeft je tips terwijl je van een heerlijke koffie sipt en geniet van een ontspannend artistiek momentje. Een echte aanrader wat mij betreft voor wie even de overdosis aan stimuli in de stad wilt ontvluchten. Je zit hier in het weekend trouwens vlak aan de gezellige ambachtsmarkt.

Boek haar workshop rechtstreeks via haar website of via haar Instagram account.

Het was heel ontspannend, alleen ben ik tijdens mijn creatieve moment blijkbaar even vergeten dat dat canvas óók nog mee naar Costa Rica moet. Samen met drie pakken koffie. In diezelfde overvolle handbagage. O jee…

Maar kijk, met wat duwen en 20 keer herschikken en een klein wonder lukt het. Wanneer ik de volgende ochtend naar de luchthaven vertrek, is er letterlijk geen millimeter vrije ruimte meer in mijn rugzak.

geproefd van colombia

Ik heb lang niet alles gezien wat je volgens de klassieke lijstjes in Bogotá zou moeten zien. Ook al was ik hier ruim een week, het werd geen haastig rondje langs alle must-sees, gewoon omdat ze nu eenmaal in iedere reisgids staan. In plaats daarvan beleef ik Bogotá als een stad van contrasten. Van de kleurrijke straten van La Candelaria tot de eindeloze wijken tegen de heuvels van Ciudad Bolívar. Van kunst waarmee een gemeenschap haar eigen verhaal vertelt tot Fragmentos, waar een pijnlijk verleden letterlijk onder je voeten ligt. Van muren vol street art tot de rustige straatjes van Usaquén.

Tussendoor verdween ik even naar La Macarena, waar mijn fibrolijf ontdooide en een rivier me liet zien dat sommige plekken in werkelijkheid wél zo mooi kunnen zijn als op de foto’s.

Nu wacht Costa Rica weer waar in september eindelijk wat meer regen in mijn regio lijkt te vallen. Het is nog lang niet voldoende om de rivieren met water te vullen. De super El Niño van 2026 zou nog in heftigheid toenemen en tot vlot in 2027 de Pacific Coast teisteren met extreme droogte terwijl de Caribische kust veel meer regen krijgt dan normaal.

Na de stadsdrukte, de koelere temperaturen en het wisselvallige weer in Bogota kijk ik echter uit naar de tropische hitte en (hopelijk) regen in mijn rustige dorpje in de groene heuvels van de Nicoya Peninsula.

---

Disclaimer en een bedankje voor jouw steun. Deze blog is ontstaan uit een passie om reizigers zoals jij te helpen met gratis, uitgebreide informatie over Costa Rica. Het onderhouden hiervan kost veel tijd en energie. Je steunt me enorm door je boekingen via mijn links te doen. Dit kost jou niets extra, maar levert mij een kleine commissie op bij Booking.com. Jij behoudt gewoon jouw genius-korting. Voor autohuur is er zelfs een link met 10% korting! Door cookies niet uit te schakelen en mijn links te gebruiken, draag je bij aan gratis reisadvies voor andere reizigers. Dank voor je steun! Els

• Maand per maand bekeken: wanneer is voor jou de beste reisperiode?
• Alle nuttige links voor jouw reisplanning
• Hoe stel je de reisroute samen?
• Alle bestemmingen op interactieve kaart.
• Wat neem je mee naar Costa Rica?
• Logeertips: 30 unieke adresjes
• De 20 mooiste watervallen
• Alle nationale parken in Costa Rica
• Alles over autohuur (met korting) en rijden in Costa Rica

Ook zo gefascineerd door wonderlijke natuur en wildlife? Volg Under The Trees op Instagram.